خاکستر عشق

صندلی ها از همه مودب تر می نشینند.

3tareyederakhshan — Wed, 05 Nov 2008 13:29:18 GMT

به نام آفرینشگر انسان و آگاهی

هیچ چیز مثل تغییر، آدم را آرام نمی کند.

آنهایی که جور دیگر می بینند و می اندیشند؛ معمولاً جوردیگرهم می گویند ومی نویسند ومی زیند.سطر و سخن مستوره ومسطوره ی ذاتی آدمی است.

مولا می فرمود: « اذا تم العقل ، نقص الکلام !»

هر چه عقل تمام تر،حرف و کلام کوتاه تر!

بسا نبشته هایی کوتاه ، که نانبشته هایی بلند را در دل ودرون دارند؛ وبه تنهایی به رسایی یک کتاب اند.

این شطح واره ها برای خوشتن، دنیایی دارند.دنیایی دیگر،در درون و دل همین دنیای همیشگی.دنیایی که در آن،«صندلی ها،از همه مودب تر مینشینند»؛ و «زرافه هایش آرزو می کنند که به جای گردن دراز بودن، ای کاش، آنها هم مثل بعضی از متنفذان گردن کلفت میتوانستند بود! ؛ و ماهی هایش،دردهاشان را با آب درمانی درمان می کنند؛ و نویسنده اش آن قدر مسؤولیت پذیر هست؛که اگر هم روزی بخواهد شکایت کند علیه خودش می کند،و احدالناسی جز قلم خویش را شریک جرم خود نمی گیرد!...اما با این همه زبان کتاب هایش از همه درازتر است.

بگذار،این بار،باران بیاید؛

خودم می دانم

که چه سان باید خیس بشوم

کوچک همۀ بزرگان؛

باز هم 27/7 ای دیگر..

3tareyederakhshan — Sat, 18 Oct 2008 11:09:18 GMT

برايم جذابترين وجه قضيه آن نقطه ي شروع است، لحظه اي كه مرزي است ميان بودن يا نبودن. نيستي، اما بعد متولد كه مي شوي هستي. از آنسو درست مانند مرگ، كه لحظه مرزي بودن و نبودن است. از اين لحاظ شايد تولد و مرگ كمي شبيه هم باشند، لابد نيستند البته چون براي تولد ها كيك با شمع تهيه مي كنند اما براي مرگ مثلا خرما با گلاب. مي خواهم براي روز تولدم سياه بپوشم، خرما و گلاب توي سفره بچينم و سوره ي ياسين بخوانم. باشد كه كمي مرگ را بفهمم، تولد را كه نفهميدم . با مرگ وضعيتمان كمي بهتر است.

یاد شعری از مهین بارور میافتم که می گوید :

برای هر تولد

این مرگ است

که صبورانه می خواند

تولدت مبارک!

و الا ایُ حال

نمی دانم در طرح خدای بزرگ چه نقشی دارم و چه سرنوشتی ولی اینقدر می دانم که بی هیچ نیست.

و چه سخت است تنها متولد شدن؛
مثل تنها زندگی کردن است،
مثل تنها مردن!

دکتر علی شریعتی

تاریخ : 20 سال پس از آغاز.

ادبیات رانندگان جاده ها

3tareyederakhshan — Wed, 15 Oct 2008 18:22:18 GMT

کم تر کسی را می یابیم که در جاده های ايران سفر کرده باشد و بگويد که هرگز خودرويی را ندیده است که روی آن بيت شعر يا عبارتی (معمولن از دیدگاه ادبی کم مايه و گاه زيرکانه) نوشته شده است.مسافرانی که در پس اين خودروها حرکت می کنند، با چشم برداشتن از جاده و اطراف، کنجکاوانه اين بیت ها و عبارت ها را می خوانند و از خواندن آن ها گاه شاد و گاه از معنای نهفته در آن ها رنجيده می شوند. اين نوشته ها معمولن پیرامون موضوع های عاشقانه، عاطفی و يا مذهبی هستند: بزن بر سينه ام خنجر / ولی هرگز نمير مادر، بگو ماشاءالله!، به کجا چنين شتابان؟، درب و داغون خودتی!، دنيا محل گذره، ما می گذريم ولی اون نمی گذره، از جمله چند نمونه از اين "ماشين نوشته" هاست. اين ادبيات حقيقتی انکار ناپذير از زندگی قشری از جامعه و فرهنگ آن ها است و بیش تر ِ پيام های آن، حکایت از داغی جانسوز و قديمی می کند و بیانگر احساسات درونی رانندگانی است که در ايران فعاليت مي کنند. گر چه "ماشين نوشته" ها در گذشته بيش تر باب بوده است، ولی هنوز بسياری از رانندگان کاميون، اتوبوس، وانت بار و تاکسی برای گفتن حرف های دل خود به اين روش وفادار هستند.

نوشته های آنان از لحاظ ادبی، جامعه شناختی و روان شناختی اهمیت دارد و اگرچه مردم ايران حتا عوام، با شعر و موسيقی ايران رابطه ای تنگاتنگ دارند، اما ادبيات رانندگان را مي توان از ادبیات ساير صنف ها جدا دانست و اين موضوع به خوبی از شعرها و نوشته های آنان بر روی ماشين های آنان دريافت شدنی است.

به عنوان مثال بر روی کاميونی نوشته است: "موتوری بزن کنار که پيکان خوراک من است" که مي توان دريافت که راننده ی چنين ماشينی فردی پر هيجان و ماجراجو است و سرعت زياد برای او اهمیت بسیار دارد. یا بر روی ماشین ديگری آمده است: "تنهای شب" که تنهايی در تاريکی شب می تواند از دغده های اين راننده باشد. از آن جا که اين قشر از رانندگان اغلب در سفر هستند، "تنهايی"، "هجران"، "دوری" و "مادر" بيش ترين مفاهيمی هستند که آنان به طور مستقيم يا غير مستقيم به آن ها اشاره کرده اند.

- پشت يک وانت بار: کاش می شد سرنوشت را از سر نوشت.

و- عاشق بی انتظار مادر.

- پشت خاور نوشته شده بود: سرعت را من تعيين مي کنم.

- پشت کاميون : دريای غم اردک ندارد.

- زندگی نگه دار!، پياده می شم.

- بر پشت کاميون حمل زباله نوشته شده بود "طعنه بر خواری من ای گل بی خار مزن- من به پای تو نشستم که چنين خوار شدم".

- و اخيرن در تهران پشت يک پيکان نوشته شده بود: "GO WITH WITH" يعنی برو بابا.

و- هر چه بعضی انسان ها را بيش تر می شناسم، گرگ ها را بيش تر تحسين می کنم.

- يک روز که به دانشگاه مي رفتم پشت يک ماشين فاضلاب کش خوندم که نوشته بود: نگاه نکن به کارم، محتاج روزگارم.

- اوايلی که موبايل از سطح خواص جامعه به سطوح پايين تر راه پيدا کرده بود و کم کم داشت فراگير می شد، پشت اتوبوس های بين شهری (جاده ها) شماره های موبايل نوشته می شد. به يکباره چنين موضوعی تبديل به يک پديده شد و بیش تر اتوبوس ها که تا آن زمان عکس قلب تير خورده را پشت شيشه های خود می کشيدند، شماره های موبايل راننده رانوشتند.

و-به روز تنگدستی آشنا بيگانه می گردد.

و- پشت يک کاميون نوشته بود: به دريا رفته می داند مصيبت های دريا را.

- سال ها پيش پشت يک ماشين خواندم: دو چيز در دنيا صدا ندارد / ننگ ثروتمند و مرگ فقير.

- خواهی که جهان در کف تقدير تو باشد / خواهان کسی باش که خواهان تو باشد.

کاميون: به گنده تر و خرتر از خودت احترام بگذار!

- به مُد پوشان بگوييد آخرين مد کفن است.

- عيب رندان مکن ای زاهد پاکيزه سرشت / سرنوشت دگران بر تو نخواهند نوشت.

- مواظب باش ای دلاور نمالی به بنز خاور .

- يواش برو که دلم زير پای توست.

- بر روی ماشين خاور بيابانی اين شعر نوشته شده بود: ای جوان تا توانی زن مگير / طوق لعنتی است بر گردن مگير.

- پشت يک کاميون درب و داغون این بيت نوشته شده بود: اغنيا بنز سوارند / من مسکين بر تو / جان به قربان تو ماشين که بنز فقرايی.

- در چاله چوله های عشقت شافنرم شکست.

- مبر ز موی سفيدم گمان به عمر دراز / جوان به حادثه ای زود پير مي شود گاهی.

- در افغانستان در عقب اکثر مينی بوس ها نوشته اند: آهسته برانيد، به سلامت برسانيد / نی خود را به شفاخانه (بيمارستان) و زندان بکشانيد.

- چرخ قلبم رو با ميخ نگاهت پنچر نکن.

- پشت کاميونی نوشته بود: من از عقرب نمي ترسم ولی از سوسک مي ترسم/ من از دشمن نمي ترسم ولی از دوست مي ترسم.

- راديات قلب من از عشق تو جوش آمدست / گر نداری باورم بنگر به روی آمپرم.

- آن قدر در کشتی عشقت نشينم تا سحر/ يا به ساحل مي رسم يا غرق دريا می شوم.

- پشت تعدادی از کاميون ها در افغانستان می نويسند: من نمی گويم مرا ای چرخ سرگردان مکن / هرچه می خواهی بکن محتاج نامردان مکن!

- تو برو من ميام.

- دنبالم نيا آواره ميشی.

- گازش بده نازش نده.

- دادش مرگ من يواش.

- پشت يک کاميون در جاده ی ساوه نوشته بود: بوق نزن راننده خوابه.!

- ياد آن روز که در صفحه شطرنج دلت... شاه عشق بودم و با کيش رخت مات شدم.

- پشت يک بنز خاور نوشته بود: در طواف شمع مي گشت پروانه ايی / سبقت بي جا مگير جانم مگر ديوانه ايی؟

- پشت يک کاميون نوشته بود: روی قلبم نوشتم ورود ممنوع / عشق آمد و گفت بي سوادم!

- پشت يک مينی بوس با حروف انگليسی نوشته بود : zoornazanfarsineveshtam.

- از حاثه ترسند همه کاخ نشينان / ما خانه بدوشان غم سيلاب نداريم.

- واسه همه لاتی واسه ما شکلاتی!

- دنيا همه هيچ و زندگانی همه هيچ / ای هيچ برای هيچ بر هيچ مپيچ.

- از کسی باکی ندارم چون خدا يار من است ...

و بالاخره - "رفيق بی کلک مادر" ..

- -

ازبی بی سی با دخل و تصرف.

عیدتون مبارک

3tareyederakhshan — Wed, 01 Oct 2008 07:34:18 GMT

شب قدر است بیا قدر بدانیم کمی

3tareyederakhshan — Sun, 21 Sep 2008 09:54:18 GMT

شب « قدر» است بيا قدر بدانيم كمي

خانهء دل ز گناهان بتكانيم كمي

شعله افتاده به ملك دلم از فرط گناه

دوست را از دل اين شعله بخوانيم كمي

روح را صيقل آيينه دهيم از دل و جهان

آه را تا ملكوتش برسانيم كمي

عهد بستيم و شكستيم بسي، كاش كه ما

بر سرعهد، وفادار بمانيم كمي

پوشه از بار گناهان شده پر حجم، بيا

رمضان است به آتش بكشانيم كم

بنشانيم نهالي به اميد ثمري

چشمه از چشم به پایش بدوانيم كمي

مکتوب

3tareyederakhshan — Sat, 13 Sep 2008 08:49:18 GMT

۩ مکتوب یعنی نوشته شده. به نظر اعراب نوشته شده به راستی برگردان مناسبی نیست، چون با این که همه چیز پیشاپیش نوشته شده، اما خداوند مهربان است و فقط برای آن همه چیز را پیشاپیش نوشت تا ما را یاری کند.

سرگردان در نیویورک است. با این که قرار ملاقاتی دارد،دیر از خواب بیدار می شود؛ و وقتی هتل را ترک می کند، می فهمد که پلیس اتومبیلش را با جرثقیل برده. دیر سر قرارش می رسد، ناهار بیش از اندازه طول می کشد،و به مبلغ جریمه اش می اندیشد. پول زیادی است.

ناگهان، به یاد اسکناسی میافتد که دیروز در خیابان پیدا کرده.بین آن اسکناس و حوادثی که آن روز صبح بر سرش آمده،رابطۀ غریبی می بیند.

- که می داند؟ شاید این پول را پیش از کسی یافتم که بنا بود پیدایش کند! شاید این اسکناس را از سر راه کسی برداشتم که واقعاً به آن نیاز داشته. که می داند؟ شاید در آن چه پیشاپیش رقم خورده، دخالت کرده ام!

احساس می کنم باید از شر این اسکناس راحت بشود، و در همان لحظه چشمش به گدایی می افتد که در پیاده رو نشسته.

بی درنگ اسکناس را به او می دهد و احساس می کند میان پدیده ها تعادلی برقرار کرده است.

گدا می گوید: یک لحظه صبر کنید، من دنبال صدقه نیستم. من یک شاعرم و میخواهم در ازای این پول شعری برایتان بخوانم.

سرگردان می گوید: خوب، پس کوتاه باشد، من عجله دارم.

گدا می گوید: « اگر هنوز زنده ای ، به خاطر آن است که هنوز به آن جا که باید باشی ، نرسیده ای.»

پائولو کوئلیو

سفره هاتان،برکت جاری باد.

3tareyederakhshan — Thu, 04 Sep 2008 14:39:18 GMT

رمضان است.

نیمه شعبان مبارک

3tareyederakhshan — Fri, 15 Aug 2008 08:01:18 GMT

1169 سال است که امام منتظر 313 مرد است …
چقدر مرد شدن زمان می برد؟

این عشق آتشین ز دلم پاک نمی شود

مجنون به غیر خانه لیلا نمی شود

بالای تخت یوسف کنعان نوشته اند

هر یوسفی که یوسف زهرا نمی شود

BEIJINGS 2008 OLYMPIC ----- 2008北京奥运会系列桌面壁纸

3tareyederakhshan — Fri, 08 Aug 2008 20:10:18 GMT

3tareyederakhshan — Fri, 08 Aug 2008 09:14:18 GMT

من دلم می خواهد ،

که خدا با باران، دفتر اندیشه ی تاریکم را سبز کند...

گیج گیجم...همه جا باران است...پس چرا دفتر شعرم خالیست

!!! باز "حتما" چتر خودخواهی ذهنم باز است.....!!!