به نام آفرینشگر انسان و آگاهی

هیچ چیز مثل تغییر، آدم را آرام نمی کند.

آنهایی که جور دیگر می بینند و می اندیشند؛ معمولاً جوردیگرهم می گویند ومی نویسند ومی زیند.سطر و سخن مستوره ومسطوره ی ذاتی آدمی است.

مولا می فرمود: « اذا تم العقل ، نقص الکلام !»

هر چه عقل تمام تر،حرف و کلام کوتاه تر!

بسا نبشته هایی کوتاه ، که نانبشته هایی بلند را در دل ودرون دارند؛ وبه تنهایی به رسایی یک کتاب اند.

این شطح واره ها برای خوشتن، دنیایی دارند.دنیایی دیگر،در درون و دل همین دنیای همیشگی.دنیایی که در آن،«صندلی ها،از همه مودب تر مینشینند»؛ و «زرافه هایش آرزو می کنند که به جای گردن دراز بودن، ای کاش، آنها هم مثل بعضی از متنفذان گردن کلفت میتوانستند بود! ؛ و ماهی هایش،دردهاشان را با آب درمانی درمان می کنند؛ و نویسنده اش آن قدر مسؤولیت پذیر هست؛که اگر هم روزی بخواهد شکایت کند علیه خودش می کند،و احدالناسی جز قلم خویش را شریک جرم خود نمی گیرد!...اما با این همه زبان کتاب هایش از همه درازتر است.

بگذار،این بار،باران بیاید؛

خودم می دانم

که چه سان باید خیس بشوم

  کوچک همۀ بزرگان؛